🔺غبار هوشمند و یا Smart Dust دقیقا چیست؟
▫️غبار هوشمند به مجموعهای از حسگرهای الکترومکانیکی فوقالعاده کوچک گفته میشود که میتوانند اطلاعات محیطی را تشخیص دهند و آنها را در هر لحظه بهصورت بیسیم به مقصدی خاص ارسال کنند.
🔹این ایده اولینبار سال ۱۹۹۲ در مؤسسهی RAND Corporation بهعنوان یک نظریهی مفهومی مطرح شد، اما توسعهی آن از اواسط دههی ۱۹۹۰ شروع شد؛ یعنی زمانی که آژانس پروژههای تحقیقاتی پیشرفته دفاعی ایالات متحده (DARPA) که زیرمجموعهی پنتاگون است، روی این حوزه سرمایهگذاری سنگینی کرد.
▫️برای اینکه یک سنسور در گروهبندی Smart Dust قرار بگیرد باید سایزی معادل یا کمتر از یک میلیمتر مربع داشته باشد. در این صورت به لحاظ معادلات نظری، سنسور امکان معلق بودن در هوا مانند گرد و غبار را خواهد داشت.
🔹ذرات غبار هوشمند توسط پرینترهای سهبعدی و عمدتاً از سیلیکون ساخته میشوند و حداکثر چند میکروگرم وزن دارند که همین امر باعث میشود بتوانند مدتی در هوا معلق بمانند.
▫️هدف اولیهی پنتاگون و دارپا، توسعهی چیپهای بسیار کوچک برای کاربردهای نظامی و جاسوسی بود. این سنسورها میتوانستند مخفیانه در میدانهای نبرد پراکنده شوند و دادههای محیطی مانند حرارت، حرکت، میدان مغناطیسی و حتی ترکیبات شیمیایی موجود در هوا را جمعآوری و به پایگاههای فرماندهی ارسال کنند و بدین ترتیب امکان ردیابی حرکت نیروها، تجهیزات نظامی و حتی سلاحهای سمی را فراهم آورند.
🔹اما مثل بسیاری از فناوریهای تحقیقاتی دیگر، گرد هوشمند هم راه خود را به دنیای غیرنظامی باز کرد…
